19-01-04

Bevlekte onschuld

Wat gaat er door een Israëlisch ambassadeur heen, op het moment dat hij besluit een kunstwerk te vernielen, tijdens een tentoonstelling naar aanleiding van een conferentie over volkerenmoord ?

Het kunstwerk toont een foto van een zelfmoordbommenwerpster, Hanadi Jaradat, rondzeilend op een bootje over een plas bloed. De titel, 'Snow White and The Madness of Truth', is een verwijzing naar de wanhoopsdaad van een vrouw, die haar onschuld verliest in mensonterende omstandigheden.

Ambassadeur Masel: This is not a work of art. This is an expression of hatred for the Israeli people. This has glorified suicide bombers. (artikel)

Kunstenaars Dror Feiler en zijn vrouw Gunilla Skoeld benadrukken dat het werk helemaal niet verheerlijkend bedoeld was.

Skoeld: I wanted to show how incomprehensible it is that a mother-of-two, who is a lawyer no less, can do such a thing. (artikel)

De begeleidende tekst bij het kunstwerk ondersteunt deze stelling, net als Mazel zelf eigenlijk, wanneer hij beschrijft wat hij voelde toen hij geconfronteerd werd met de foto van een moordenares die rondzwom in wat uiteindelijk toch het bloed van zijn volk was:

Ambassadeur Mazel: 'When you stand before that, you ask yourself, `What exactly are people thinking?' Do they understand at all what is happening? Do they have feelings?' (artikel)

Dror Feiler zegt ook dat het er hem inderdaad in de eerste plaats om te doen was mensen te doen nadenken over de gruwelen die gepaard gaan met de Palestijns-Israëlische situatie:

Feiler: It is rather an invitation to think about why such things happen in the Israeli-Palestinian conflict, (artikel)

Hier stopt het verhaal van de algemene verslaggeving die ik tot nu toe mocht lezen, terwijl de echte aap eigenlijk pas uit de mouw komt. Zelfs als het kunstwerk niet verheerlijkend bedoeld was, weet Masel maar al te goed dat Feiler de Israëlische staat verantwoordelijk stelt voor het conflict. Voor hem kleeft de plas Israëlisch bloed aan de handen van het Israëlische volk.

Feiler: The display itself is against violence. It can be summed up by a biblical quote: 'He who spills human blood shall have his own blood spilled by man,' and this is exactly what we need to put an end to. (artikel)

Zelf geboren als Jood in Israël, werd Feiler van nabij geconfronteerd met het conflict tijdens zijn militaire dienst bij de para's van het Israëlische leger. Vervolgens studeerde hij muziek in Zweden, vandaag is hij een gereputeerd componist en saxofonist in de politiek gekleurde 'noise'-scene. (portret) Doorheen zijn muziek wil hij in de eerste plaats een duidelijke, activistische boodschap brengen:

Feiler: Aesthetics per se does not interest me. More than that, it is dangerous. When I compose or play, I do not look for beauty, but for truth. (bron)

Feiler is al jaren een doorn in het oog van de ambassadeur. De kunstenaar is lid van een Joodse vredesorganisatie in Zweden, die zich verzet tegen de Israelische bezetting van de Gazastrook en de linkeroever. Tijdens 'Boycot Israël'-demonstraties van linkse organisaties in 2002 in Stockholm, verklaarde Feiler aan de pers dat hij zich een Jood voelt, maar geen Israëli. Hij zei het bestaan van een Israëlische staat niet te kunnen rechtvaardigen, zolang die het Palestijnse volk niet aanvaardt. Wat de Intifada betreft veroordeelt hij in datzelfde interview de aanvallen tegen onschuldige burgers, maar hij toont begrip voor de aanvallen tegen nederzettingen. Elders zegt Feiler over de zelfmoord van Che Guevara:

Che Guevara made the choice to dedicate and than sacrifice his own life to a revolution. A last inaccessible event that mostly leaves the survivors only with traces of desperation and loneliness. And yet it is this last absolutely unique choice that allowed him to become his own and from one moment to another, left us only with the power that is found in his work. Perhaps it was not the kind of suicide which Foucault spoke of as an act which should be thought about, that illuminates life, but more the radical refusal to give up the realistic dream of the revolution. (bron)

Uiteindelijk beweren beide mannen tekeer te gaan tegen de uitwassen van het fascisme, dat volgens hen vandaag weer overal de kop opsteekt. Ze zijn het alleen niet eens over het kamp waarin je die extreem-rechtse gevoelens moet zoeken.

Matar, poëzie van Stig Larsson, begeleid door Dror Feiler
Hallel, solo voor saxofoon

00:49 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

makkelijk Het gaat tegen mijn gevoel in, maar voordat je het weet ben je al antisemiet. Ik ben er ook één hoor, want ik vind die Israëlische regering maar een stelletje fascisten. En nu ben ik een antisemiet. Tsja, je doet er weinig aan.

Gepost door: jwl | 19-01-04

Misbruik maken van schuldgevoelens, het is hen niet vreemd.

Gepost door: beck | 19-01-04

Misbruik van schuldgevoelens? ... dat is precies één van de kernelementen van de Liefde.

Gepost door: bernard | 19-01-04

Gevoelens... dienen politiek bekeken erg weinig.

Kijk, ik ben zondermeer pro - palestijns.

Dat belet me allerminst joodse vrienden te hebben. Die Sharon, dat is niet héél Israel.

Twee volkeren voor één grondgebied, wij , Be., we kennen daar écht iets van, zonder bloedvergieten, trouwens.

'k Wou dat het ginds ook zo was.

Quod non.

Gepost door: bernard | 19-01-04

Ach... ... bewijst dit alles niet ten overvloede dat kunst de wereld niet kan redden (zoals men zich meer dan tien jaar geleden in onze contreien wel eens afvroeg).

Gepost door: Librarian | 20-01-04

Dat heb ik persoonlijk ook nooit als de taak van kunst gezien, eigenlijk...

Gepost door: beck | 20-01-04

Kunst is een aangename manier om het leven door te komen, want het leven is een hele kunst zo nu en dan.

Gepost door: jwl | 23-01-04

kunst als zin-geving, mensen zin doen krijgen in het leven ? ;-)

Gepost door: beck | 23-01-04

De commentaren zijn gesloten.