31-12-03

Oud en nieuw




New Year's Eve in Vegas, 21st century

Four miles of the most famous street in the world closed down for pedestrians to celebrate the new year in a neon glow like no other. For one night, you are in the worlds biggest nightclub, no cover charge, and a half-million dollars worth of fireworks going off over your head!



Oudejaarsavond op de Dam, 19e eeuw

De Dam met Oudejaarsavond 1854, badend in maanlicht. Het sneeuwt. Vanaf de Nieuwendijk trekt een met fakkels verlichte stoet sledes de Dam op. Er wordt een sleewedstrijd gehouden. Jongens gooien sneeuwballen en er wordt vrolijk gedanst.

00:02 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (111) |  Facebook |

30-12-03

Kopje koffie, glazenwasser?

Gisteren kreeg ik een mailtje dat Pina Bausch onverwacht naar deSingel komt met Tanztheater Wuppertal, van 13 tot 16 februari, voor een opvoering van Der Fensterputzer. Op zich uitstekend nieuws, de tickets zijn intussen besteld, maar toch bleef het op m'n maag zitten. Ik had nog helemaal geen zin om al aan 'volgend jaar' te denken, laat staan aan Valentijnperikelen.

Naar mijn gevoel ben ik immers nog helemaal niet klaar met 2003. Op persoonlijk vlak heb ik dit jaar misschien een aantal dingen in de steigers kunnen zetten, maar veel vooruitgang heb ik er niet mee gemaakt. Met oudejaar is 'alles wordt beter' alvast weer eens het enige dat ik oprecht kan proberen vieren. En ook dat lukt alleen als ik de krant niet gelezen heb. Maar bij dat soort dingen blijf je beter niet te lang stilstaan, dus heb ik de lei maar meteen een paar dagen op voorhand schoongeveegd. Nee, ik ga ze niet meteen volschrijven met allerlei goede voornemens. De boer, hij ploegde voort, en ziet wel waar hij uitkomt.

Intussen kunnen we misschien al even vooruitkijken naar wat 2004 op cultureel vlak in petto heeft ? De komende dagen probeer ik er werk van te maken...

13:14 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-12-03

Nodig eens een vluchteling uit (om het af te trappen)

Wie herinnert zich het Tegenscript nog ? De man achter het idee heeft weer van zich laten horen. Bij tweehonderdduizend Amsterdamse gezinnen liet hij dit weekend een vragenformulier in de bus vallen, waarin mensen opgeroepen werden om illegale vluchtelingen aan te geven.

Wansmakelijk of schrijnend ? Vos vertelt meer over dit 'kunstproject' in het kader van een debat over migranten, en de reacties die het losmaakte.

***Update: de initiatiefnemers achter het aangifteformulier voor illegale vluchtelingen in een interview bij Nova.

18:13 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Marie-José Burki

Nog tot 29 februari kan je in het MAC's (Grand Hornu) terecht voor een tentoonstelling over het videowerk van Marie-José Burki, en ik hoop er binnenkort een kijkje te kunnen nemen.  Laurent Busine en zijn Mac's worden in Vlaanderen gemakshalve wel eens vergeleken met Jan Hoet en het Smak.  De recente algemene overzichtstentoonstellingen op deze mooie historische locatie waren alvast steevast een bezoekje waard.  Met "Mais que pouvait bien raconter saint François aux oiseaux" wordt voor het eerst exclusief ingezoomd op het werk van een specifieke kunstenares.

Marie-José Burki komt uit Zwitserland, maar ze woont en werkt al jaren in Brussel.  Haar videowerk heeft meestal een sociologische dimensie, vanuit haar opleiding heeft ze interesse voor semiotiek.

"Les images de Marie José Burki sont tour à tour belles, intenses, et tellement simples." (Valérie Michiels)

De tentoonstelling is veel meer dan een reeks vertoningen van filmpjes, het is een parcours doorheen installaties die de hele ruimte vullen.  Het ene moment zit je nog aan tafel met vrienden of bij een picknick in het bos, dan wandel je al door de rosse buurten van Antwerpen en Brussel.  Veel van deze installaties zullen voor het eerst publiek getoond worden in België.

Toch waren een paar van haar werken al eerder te zien in het Mac's.  Ze viel toen vooral op door een een voorbeeld uit haar Time after. Time along. The River reeks, waarin ze momentopnames toonde van flanerende mensen langs de Hudson rivier.  Door haar manier van filmen kreeg je plots bijzondere aandacht voor taferelen die op zich alledaags lijken, en voor het verschrijden van de tijd.  De toevallige personages werden vastgelegd met een speciale camera, die een hoog aantal beelden per seconde kan schieten.  Daardoor werd het mogelijk om de beelden extreem te vertragen zonder dat ze korrelig worden of beginnen te schokken.  Het resultaat was een vloeiende, verstilde beweging, langzaam trekt de tijd aan je voorbij zoals een rivier dat ook doet.  De achtergrondgeluiden leken op echo's.  Ze stemden wel vaag overeen met wat getoond werd, maar gingen toch hun eigen gang.

"Marie José Burki préfère mettre en situation plutôt que mettre en scène, "laisser aller le monde" dans sa trivialité et l'observer à la loupe avec humour et lucidité."

Je aandacht voor de voorbijgangers, de details in hun gezicht, wat ze met hun handen deden, werd zo groot dat ze hun anonimiteit leken te verliezen.  Alsof je hen op een intieme manier leerde kennen, zonder ook maar iets te weten over hun leven.  Naast het beeldscherm stonden een paar grote fotokaders opgesteld, met zwaar uitvergrote fragmenten uit de opnames.

Art Forum
Lehmann Maupin

12:45 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-12-03

De aardbeving

Bam, bekeken vanuit een Iraans perspectief:

Nieuwsoverzicht:

Iranian Truth
The Iranian









Bloglijsten:

Lady Sun
Blogs by Iranians
Asia Weblog Awards








Blogreacties:

How I learned
The Eyeranian
Pejmanesque
Cyberarchitect
Brooding Persian
Iran for Dummies
God, Universe, World
Persian Blogger Chronicles
Tech Guru

(zie ook Iranian Truth)

02:35 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-12-03

Onschuldig.be

Rechtszaken hebben steeds meer weg van een spinnend mediacircus, de hevigste gevechten in processen met een hoog publiek profiel worden grotendeels uitgevochten voor de publieke opinie, in plaats van voor de rechter. Het was dus een kwestie van tijd voor justitie ook haar weg zou vinden naar het internet. Zo heeft de openbare aanklager in het proces tegen Michael Jackson besloten een exclusieve website op te richten om er de pers mee te woord te staan. Een brug te ver, wordt geroepen in rechtskringen.

Hoe is het zo ver kunnen komen ? De aandacht van de media is natuurlijk overweldigend, vanuit de hele wereld worden zowel het bureau van de openbare aanklager als Michael Jackson overstelpt met vragen. In principe vechten de beide partijen hier met ongelijke wapens, aangezien Jackson niet bepaald gebonden is door de terughoudendheid die de rechtbank hoort te hanteren, om het proces neutraal en sereen te laten verlopen. Om de controle over de berichtgeving zoveel mogelijk naar zich toe te trekken besloten Jackson's woordvoerders een eigen site op te richten, met hun versie van de feiten, MJ news.

Intussen kwam het bureau van DA Tom Sneddon nauwelijks nog aan werken toe, zo beweert hij zelf. Daarom besloot hij de hulp te aanvaarden van een firma die de pers te woord kon staan. Het public relations agentschap Tellem Worldwide was er als de kippen bij om gratis haar diensten aan te bieden. Ze probeerden immers al een tijdje hun activiteiten uit te breiden naar Hollywood. Meteen werd ook een eigen website opgericht.

De aanklager houdt vol dat de woordvoerders niet ingehuurd werden als spin doctors, om de waarheid naar zijn hand te zetten, of zijn persoonlijke carrièreplanning te bewaken. De website is ook enkel toegankeljk voor persmuskieten die het wachtwoord gekregen hebben. Intussen draait het circus vrolijk verder. Binnenkort meer nieuws op procescools.org, volg de persoonlijke lijdensweg van een publiek beklaagde op dutroux.skynetblogs.be...

13:30 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-12-03

Geschetst

Voor Subway Life daalt António Jorge Gonçalves daalt onder in de buik van grootsteden, enkel gewapend met een schetsboekje. Hij maakt er portretten van metropendelaars, eenvoudige, alledaagse mensen, die tegelijk erg typerend zijn voor hun plaats van herkomst.

Adriana de Barros combineert graag verschillende kunstvormen. Naast ander werk kan je tijdens de Twisted Show vooral haar creatieve poëziefilmpjes bekijken.

Wie vraagt er nu in 's hemelsnaam een URL aan als Iwishihadlistenedtomymother.com ? Toen fotograaf-muzikant Clive Egginton opgroeide viel het woord 'wonderkind' regelmatig in zijn gezin. Zijn broer was dan ook erg bijzonder. Zelf trok hij dan maar naar het leger...

12:31 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-12-03

1278859202

23:04 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Bloglines (2)

Bloglines is met een alleraardigst Kerstcadeautje komen aan zetten:  E-mail subscriptions.  Voortaan kan het programma ook de maillijsten bijhouden waarop je ingeschreven bent.  Ze komen gewoon tussen je andere RSS-feeds te staan, met als bijkomend aardigheidje dat er een uniek Bloglines mailadres aan gekoppeld wordt.

En dit kan ook gebruikt worden als tijdelijk adres.  Wil men je ergens verplichten om een geldig e-mail adres op te geven voor je verder mag ?  Gebruik dan een Bloglines adres, dat je weer kan annuleren zodra de inschrijving achter de rug is.  Deze blijven trouwens verborgen voor andere gebruikers van je Favoriete lijst.  Op zich misschien niks nieuws, wel weer mooi dat het in een bestaande toepassing geïntegreerd wordt.

Alhoewel, vanop deze adressen kan op dit moment nog geen reply gestuurd worden, iets wat meestal vereist wordt om een account te activeren.  De makers beloven echter dat ook dit binnenkort mogelijk wordt.  Voorlopig is het programmaatje trouwens nog steeds gratis, misschien komt daar met die reply-functie verandering in ?

13:13 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-12-03

't Is traditie

In de 4e/5e eeuw werden allerlei heidense rituelen vervangen door katholieke alternatieven. Hetzelfde gebeurde met Jule, het midwinterfeest, ruim een week van vieren rondom de zonnewende (de langste nacht, 21/22 december). Officieel werden de heidense rituelen verboden, in de praktijk kwam dit natuurlijk neer op een bewuste vermenging van tradities, zo hoopten de toenmalige kerkleiders de zieltjes voor zich te winnen. De kerstboom, maretak, zelfs de kerststronk, ze bestonden allemaal lang voor er van het katholieke feest sprake was, en zijn dus eigenlijk gewoon blijven bestaan.

De kerstboom werd omgehakt en naar binnen gesleept om de bosgeesten warm te houden. Er werden belletjes in de takken gehangen om hun aanwezigheid te verraden, samen met voedsel en allerlei attenties. Er werd ook een ster op de spits gezet, een typisch magisch symbool voor die tijd.

De kerststronk was een groot stuk van een eiken boomstam, soms versierd met denneappels en ander groen, die met één uiteinde smeulend in het vuur gelegd werd. De as werd nadien symbolisch uitgestrooid over de velden om ze weer vruchtbaar te maken. De kerstcadeautjes kwamen pas veel later, ze zouden ontstaan zijn uit de Sinterklaastraditie, alhoewel.

Toch zou de keuze voor deze specifieke datum om de geboorte van Jezus te herdenken meer te maken hebben met het joodse Hannukah, (dat 'op de 25e dag rustten ze' betekent), het grote lichtfeest dat ook rond deze tijd gevierd wordt, (en dan weer haar oorsprong vindt in de Romeinse Saturnalia). De traditie wil dat Joden zo'n 2.500 jaar geleden na een Syrsiche overheersing er eindelijk weer in geslaagd waren om de tempel in Jeruzalem te heroveren. De religieuze symbolen werden meteen terug in hun oude glorie hersteld, waaronder ook het N'er Tamid, het eeuwige vuur van de tempel. Jammer genoeg was er maar voldoende heilige olie voor 1 avond. Het lampje zou op mirakuleuze wijze acht dagen blijven branden zijn, tot geschikte olie gevonden werd.

Om dit te gedenken wordt acht dagen lang feest gevierd. Er worden dankgebeden gezegd na de maaltijd, versieringen worden opgehangen en cadeautjes worden uitgewisseld. ook de menorah wordt aangestoken, een kandelaar met 9 kaarsen: elke dag 1, zodat het steeds lichter wordt, de 9e dient om de andere acht aan te steken. Eten en drinken is ook erg belangrijk, veel gerechten op basis van olie als verwijzing naar het eeuwige vuur, en zuivelproducten, zoals latkes (pannekoeken) en blintzes. De kinderen krijgen Gelt, muntstukken uit chocolade, als ze goed gestudeerd hebben. Ze gebruiken het ook als inzet in spelletjes met een dreidel.

Veel van deze symbolen werden dan weer overgenomen door de Afrikaans(-Amerikaans)e gemeenschap, die sinds 1966 hun eigen tradities willen gedenken rond deze tijd van het jaar. Op 26 december begint Kwanzaa ('het eerste fruit'), en zeven dagen lang, van kerst tot nieuw, wordt feest gevierd in eigen kring. Hun kandelaar, de kinara, heeft dan ook zeven armen, en elke dag is opgebouwd rond een eigen thema: familie, samenwerking, vastberadenheid,... De kandelaar staat op een stromat, samen met een maïskrop voor elk kind van het gezin, fruit en allerlei offergaven. Natuurlijk wordt er gegeten en gedronken, en op oudejaarsavond (Kuruma) komt iedereen samen rond deze symbolen om speciale aandacht te besteden aan hun roots en de Afrikaanse identiteit. Nieuwjaardag, de afsluiter, is een dag van vrijgevigheid en cadeautjes.

14:02 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-12-03

Helnwein

In een vorig berichtje had ik het al over de soms angstaanjagende aantrekkingskracht van clowns.  Een berichtje op Bouzou herinnerde me aan het bestaan van de Oostenrijkse kunstenaar Gottfried Helnwein, die ergens op gelijkaardige dubbelzinnige gevoelens inspeelt.

Beelden en iconen die je normaalgesproken met absolute puurheid associeert, worden in zijn werk beroofd van al hun onschuld.  Kijk maar eens wat hij uitspookt met Mickey Mouse of Donald Duck.  De vege plannetjes staan zo van hun gezicht af te lezen.  Het omgekeerde kan natuurlijk ook.

Ook wreedheid en leedvermaak krijgen een plaats in het werk van de ietwat omstreden kunstenaar.  Hij werkt ook wel eens samen met aanverwante geesten als Marylin Manson of Rammstein.

Andere sites:
Helnwein Info
Museum Helnwein
Helnwein.org
Helnwein.net

14:23 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-12-03

(^^) 7 Second Itch (2)

Naast Kuusou kan je nu ook terecht bij Morgaine voor gratis designs.  Het loont de moeite om er eens een kijkje te nemen, want via comments bij de code geeft Morgaine erg veel uitleg over hoe de designs in elkaar zitten.  More to life than black and white ? Nah, voorlopig blijft m'n layout zoals ie is.  Wie liever zelf aan de slag gaat kan ook handige basiscode voor verschillende layouts vinden op Little Boxes of in The Layout Reservoir.  Inspiratie kan je dan weer opdoen bij de schitterende voorbeelden in de CSS Vault.  Nog niet genoeg ?  Via Zeldman kom je echt alles te weten over CSS.

On the first day of Christmas, my true love brought to me...  een cadeautje dat gemiddeld 16% duurder is dan vorig jaar !  (Cruel website of the day)

Nooit geweten dat voor McDonalds werken zo leuk kon zijn. (Vos)

Smileys zijn out. Japanese emoticons daarentegen...

15:20 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-12-03

Gelezen

Bij Ron van Ushering in Banality las ik over een interessant initiatief in Italië.   Wie z'n tv dit weekend afzette en als bewijs de afstandsbediening meenam, kreeg fikse kortingen in allerlei musea en galerijen.  Dat verdient navolging, zou ik zeggen...

Waggish leest Proust, en doet verslag van zijn ervaringen.

De maker van Pongomania is ook verantwoordelijk voor deze dichterlijke fotocollages met knipsels uit allerlei gedichten.  

Je zal zien, binnen de kortste keren zijn de probleempjes van Librarian opgelost, en dan loopt hij weer vrolijk dansend door z'n bibliotheek.

Wat doet een dictator die een tijdje laag profiel moet houden in een konijnepijp om de tijd te doden ?  Lezen, natuurlijk:

a dozen books were piled on top of a chest near the bed.  Other books were tossed into boxes with what appeared to be Hussein's clothes.  There was a book on interpreting dreams, volumes of classical Arabic poetry titled "Discipline" and "Sin," and Fyodor Dostoyevsky's "Crime and Punishment."

Wie schrijft die blijft, naar het schijnt.  Statistisch gezien, echter, zouden dichters er toch net iets sneller het bijltje bij neerleggen dan toneel- of romanschrijvers.  't Is maar dat je 't weet.  Voor relevante cijfers over bloggers is het nog wat vroeg, maar ik vrees het ergste. *grijns*

18:32 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-12-03

Pipo, Bassie & co

Niks zo eng als een gemene clown.  Een van de eerste niet-jeugdboeken (nu ja) die ik in m'n kindertijd helemaal zelf gekocht heb moet IT van Stephen King geweest zijn, en Pennywise is me tijdens het lezen van dat boek menig nachtelijk bezoek komen brengen.  Een clown, net als Sinterklaas of de Kerstman, heeft een magische aantrekkingskracht voor een kind, dolblij wanneer ze er naartoe mogen, maar eens op schoot is een huilbui nooit ver weg.  Wanneer dat sluimerende wantrouwen bevestigd wordt en het echt om een engerd blijkt te gaan, dan komen er allerlei oerinstincten los, ook bij volwassenen.

Videopionier Bruce Nauman, (tot 18 januari in het Deutsche Guggenheim, Berlijn) bijvoorbeeld, besefte dit ook heel goed toen hij een paar installaties maakte waarin hij clowns de hoodrol liet spelen.  Eerder dit jaar kon je hier, uitzonderlijk voor België, een tijdje een staaltje van zien in het SMAK.  Vijf minuten in het gezelschap van die etterbak in bijvoorbeeld 'Clown Torture', en je wil er echt instinctief op slaan.

En eind vorige maand nog, zat ik in Leutti, een voorstelling van het Franse aanstormende talent Sophie Perez, die zowel theater als dans en elementen uit beeldende kunst samen verwerkt.  Met wat horrormuziek in het pikdonker werd een spanningseffect gecreëerd dat bewust veel weghad van een B-film.  Ik hield me zonder veel problemen stoer, maar toen er plots een clown keihard en sardonisch begon te lachen in het licht van een felle spot kromp ik toch even ineen.

Waarom vertel ik dit allemaal ?  Onlangs vond ik op Coolstop een heerlijk wreedaardig verhaal voor volwassenen waarin clowns de hoofdrol spelen, mooi geïllustreerd door Dan Sweetman.  A Cotton Candy Autopsy is het eerste in een reeks Beautiful Stories for Ugly Children, die voortaan maandelijks zouden verschijnen.

17:53 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-12-03

Tag me

RFID-chips, ook wel Radio Frequency Identification tags genoemd, lijken goed op weg om het leven van de consument over de komende paar jaar grondig te veranderen.  In de eerste plaats moeten ze de streepjescode gaan vervangen.  Hun grote voordeel is dat ze enorm klein zijn, en toch via radiosignalen rechtstreeks en draadloos met een computer kunnen communiceren.  Op dit moment is de chip eigenlijk nog te duur om massaal gebruikt te worden, maar niemand twijfelt er nog aan dat dit gewoon een kwestie van tijd is.   Microsoft is volop bezig om technische en commerciële standaarden te ontwikkelen.   Sun heeft het plan opgevat om in Schotland een groot testcentrum te openen.  Wal-Mart, een invloedrijke Amerikaanse keten van grootwarenhuizen, wil dat de top 100 van hun leveranciers tegen 2005 het gebruik van de chip ingevoerd heeft.  Studies wijzen uit dat binnen dit en vier jaar de chip gemeengoed moet kunnen zijn.  De potentiële toepassingsmogelijkheden van dit stukje technologie worden intussen steeds uitgebreider, en het zou wel eens een huzarenstukje kunnen worden om een gulden middenweg te vinden tussen allerlei vormen van gebruik en misbruik.

Waarover gaat het ?  Simpel gezegd zou elk product dus een intelligente chip meekrijgen. Deze bevat allerlei informatie die met behulp van radiosignalen van op (grote) afstand gelezen kan worden.  Hoe moet je je dat voorstellen ?  Je verstuurt bijvoorbeeld een pakje met een koerierdienst.  Met behulp van de chip zou je vervolgens op elk moment kunnen nagaan waar dat pakje zich precies bevindt.

Op dezelfde manier kunnen bedrijven, zodra een product van de band rolt, nagaan welk parcours het volgt, naar welke magazijnen het verscheept wordt, hoe lang het onderweg is, en zo bekijken hoe dit proces geoptimaliseerd kan worden.  Een stapje verder in de ketting zou ook nagegaan kunnen worden hoe goed een product verkoopt in welke (soorten van) winkels, hoe lang het op de rekken blijft staan, de gemiddelde hoeveelheden die een klant per bezoek meeneemt, noem maar op.  Gestolen winkelwaar en bijbehorende dieven zouden er ook mee getraceerd kunnen worden, al wordt beweerd dat de chip makkelijk met aluminiumfolie om de tuin geleid kan worden.  Als er iets misgelopen is met bepaalde batches van waren kan je die ook makkelijker identificeren en terugroepen.

U raadt het al, wanneer het woord klant opduikt wordt het allemaal wel erg delicaat.  Want de chip kan eens de kassa gepasseerd ook helpen om een profiel van de klant te gaan opstellen.  De chip kan immers net zo goed verraden naar welke woning het product meegenomen wordt, informatie die dan weer gelinkt kan worden aan wat deze klant nog allemaal in huis haalt.  Hiermee kan in principe een gedetailleerd consumentenprofiel opgesteld worden dat zijn gelijke niet kent.

Bewakers van de persoonlijke levenssfeer staan natuurlijk op hun achterste poten.   Privacy-experts beweren dat de technische mogelijkheden van de chip bewust als beperkter voorgesteld worden dan ze eigenlijk zijn.  Bedrijven als Wal-Mart, of Gilette om maar een paar voorbeelden te noemen, zouden bewust vaag blijven over de experimenten die ze tot nu toe al her en der op totaal onwetende klanten uitgevoerd hebben.   De verdedigers van de privacy hebben onder andere bezwaren geuit tegen chips in kledij, omdat je daarmee in principe iemand echt zou kunnen gaan achtervolgen.  Tijdens de recente conferentie in Zwitserland over Internet en Technologie droegen alle ministers en presidenten volgens de Washington Times zonder het te beseffen een badge voorzien van RFID-technologie, waarmee in principe hun handel en wandel in real time kon nagegaan worden.  

Intussen gaan allerlei sussende geluiden op, ondermeer dat het mogelijk zal zijn om de chip uit te schakelen op het moment dat hij de kassa passeert.  Maar is daarmee de kous wel af ?  Want een heleboel geinige toepassingen, die het massale gebruik van deze RFID-chips in de zeer nabije toekomst moeten verantwoorden, vereisen net dat de chip actief blijft op het moment dat hij bij de gebruiker terechtkomt.  Tijdens de voorstelling van het nieuwe Huis van de Toekomst werd gepronkt met wasmachines die op basis van dezelfde chip dienst weigeren als er een rode sok tussen de witte was zit.  Er werd bijvoorbeeld ook een koelkast getoond die suggesties kan doen voor gerechten op basis van haar effectieve inhoud.  En zo zou je nog wel een tijdje door kunnen gaan.  De chip uitschakelen aan de kassa zal dus ook niet zomaar gebeuren.

Technisch gezien valt natuurlijk aan al deze bezwaren een mouw te passen, maar hoe bepaal je de regels, en wie zal ze vastleggen ?  Voorlopig heeft in elk geval nog niemand moeite gedaan om een scanner te ontwikkelen die de chip meteen ook echt uitschakelt.  Vandaag bieden websites gratis diensten aan in ruil voor je e-mailadres.  Wie weet komt er morgen wel een winkel met goedkopere producten, in ruil voor je privacy.  Is dat dan zoveel erger dan, om maar iets te zeggen, een klantenkaart die je bij elke aankoop afgeeft ?  

Alles welbeschouwd zou de chip dus ook alle functies kunnen gaan vervullen waarvoor je vandaag nog een pasje nodig hebt, van toegangspasje, over klantenkaarten, tot kredietkaarten en bankkaarten.  Bedrijven als McDonalds en ExxonMobil maken er al op beperkte schaal gebruik van voor hun klantenkaarten.  Mastercard is volop bezig met de ontwikkeling van een PayPass. Dit zou kassa’s, en het oponthoud dat ermee gepaard gaat, op termijn helemaal overbodig kunnen maken.  Ook naar veiligheidsmaatregelen toe heeft RFID allerlei toepassingsmogelijkheden.  Je kan de kinderen in een pretpark een bandje omgespen dat enerzijds voorkomt dat ze verloren lopen, maar ook factureert voor elke attractie die ze bezoeken of voor de tijd dat ze in het zwembad blijven rondhangen.

En eens we daar beland zijn in de redenering kan het zelfs nog veel extremer.  Een specifieke toepassing van RFID is de VeriChip, die ingeplant kan worden onder de menselijke huid.  In plaats van allerlei pasjes kan je dan gewoon personen scannen.  Wilt u graag op elk moment van de dag weten waar uw kind of een hulpbehoevende bejaarde zich bevindt ?  Het kan.  Met science fiction heeft dit weinig te maken.  Je kan op dit moment al inschrijven om bij de eerste 100,000 geregistreerden te horen, inclusief 50USD korting wanneer het effectief zover is.

RFID (Aim)
RFID Privacy
RFID Journal

01:17 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-12-03

Saddam leeft

Ze hebben 'em, the ace of spades, maar hij leeft nog.  BBC toonde vanmiddag live straatbeelden van wat ze een 'vierende menigte' noemden.  Uit de vertaling van deze beelden, net te zien op de Nederlandse zenders, bleek dat deze meute nu net blij was dat hun 'held' niet dood was.  Gevangenschap én een rechtszaak ter plaatse in Irak, is dat een mediashow die onder controle gehouden zal kunnen worden?

20:26 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-03

Jingle Bells, Batman Smells

De eindejaarsweken schijnen een periode van terugblikken te zijn.  Toch is al wat ik doe op dit moment vooruitkijken: hoe ik in 's hemelsnaam die kaartjes op tijd geschreven en gepost krijg, het eten besteld, de cadeautjes gekocht (en vooral welke).  Uitkijken ook, naar de rust, als het eindelijk allemaal weer achter de rug is, zwaar achteroverleunend met een glas bruisende aspirine, de bovenste broeksknoop voor onbeperkte tijd op non-actief gesteld.   Misschien heb ik dan pas tijd voor eindejaarslijstjes ? (via Fimoculous)
Hoe dan ook, vandaag is het tijd voor wat zo langzamerhand een jarenlange traditie geworden is:  ik begin de Kerstperiode naar egoïstische gewoonte met een dag van pure zelfverwennerij.  Vandaag koop ik alles waar ik al maanden naar verlang: boeken, cd's, vervolledig het plaatje zelf maar.   Pas dan zal ik met een gerust geweten plaats maken in m'n hart voor de mensen die het dit jaar weer verdiend hebben.  Is dat erg ?  Ik weet het niet, maar ik geniet ervan.

14:12 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-12-03

Kiften is gezond

Een vogel met tanden is geen vogel. En zelfs zonder tanden is de bassist van De Kift een wondermooi mensch. Poepoe, wat ben ik moe.
Intussen wordt de tweede editie van DAS Verwanten alweer afgesloten, en dat is niet om mee te lachen. Wie net als ik een wel zeer stresserende week achter de rug heeft, mag mee stoom komen afblazen tijdens de afsluitende Gratis Lachmeditatie, een workshop met dokter Sutuorius in zaal Vooruit, vrijdag 12 december 2003.

22:17 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

1278859202

21:55 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10 Gevaren

In tegenstelling tot waar ik gisteren van uitging blijken er wel degelijk allerlei risico's verbonden aan bloggen:

1. Je zou wel eens kunnen beginnen geloven dat iedereen oprecht geïnteresseerd is in jouw mening.

2. Terwijl iets belangrijks gebeurt zit je eigenlijk alleen nog te denken hoe je dat het beste kan verwoorden in je volgende berichtje.

3. Je raakt afhankelijk van de mening van anderen, wat je ook beweert. Je haat cijfers, maar laat statistieken dagelijks je gevoel voor eigenwaarde bepalen. Als je eindelijk van een stalker af bent, pink je even een traan weg omdat je bezoekersaantal erdoor zakt. Wanneer de cijfers kelderen, verwerk je discreet zoektermen als "bloot", "naakt" en "porno met clowns" in je berichtjes.

4. Je doet meer moeite om op de hoogte te blijven: je gaat op zoek naar stof voor een nieuw berichtje in de actualiteit. Jammer genoeg heb je daarbij vooral interesse voor bizarre onderwerpen, waarmee je tijdens sociale contacten in het dagelijkse leven off-line niet kan komen aanzetten zonder meteen te verraden wat voor freak je wel niet bent.

5. Berichtjes posten wordt een noodzaak, zelfs als je niks te vertellen hebt. Gewoon voor het geval iemand er iets van zou zeggen.

6. Vrienden die zelf niet bloggen verdwijnen: je weet niet meer wat er in hun levens gebeurt, maar zij weten alles over jou, "want ze hebben het gelezen". Ze worden doodmoe van de vraag: "Wanneer begin jij nou eindelijk eens met je blog ?"

7. Je gedrag op het werk verandert: waarom nog met idiote collega's praten over allerlei onzinnige dingen als je die tijd kan gebruiken om snel je favoriete blogger op te zoeken, even weg te gniffelen, allerlei interessante weetjes op te doen en hoogstaande discussies te voeren met andere lezers ?

8. Een normaal gesprek met vrienden en kennissen is onmogelijk geworden: "Zeg, ik was gisteren op een concert en toen..." "Ja, stop maar, dat heb ik gelezen." Stilte. "Wist je al dat... ? Wat ? Blog zeker ?" "Yep."

9. Je begint het vanzelfsprekend te vinden dat vrienden meteen een slimme, leuke repliek klaar hebben wanneer je hen iets vertelt.

10. Iedereen die je de moeite waard vindt MOET bloggen. Nu. Meteen. Entertain me, ik heb intellectuele stimulatie nodig. Al was het maar onzin, ik verveel me. Echt, ik meen het. WAAR WACHT JE OP ?



13:34 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-12-03

Gezellege Avond

VERSMACHT IN DE NACHT

Zaterdag 13 december 2003 - Opera Gent - 20 uur

Leonard Nolens, Peter Holvoet-Hanssen, Geert van Istendael, Dirk van Bastelaere, Stefan Hertmans, Michel Bartosik, Roger M.J. de Neef, Peter Verhelst, Roel Richelieu van Londersele, Astrid Lampe en Het Venijnig Gebroed.

Een organisatie van Het Poëziecentrum, voor meer info en de beruchte webcam-filmpjes met Gezelle en van Ostaijen kan je terecht bij Tine Moniek.

Wie dit masker opzet komt er misschien gratis in !

17:11 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Wild Wild West

Bloggen is over het algemeen nu niet bepaald de meest opwindende bezigheid. We voelen ons stoer als we Bush weer eens op een originele manier kunnen dissen, maar het enige waarvoor we echt bang hoeven te zijn is misschien wel dat die laptop tijdens een onbewaakt moment in de luie zetel van onze schoot dondert. Voor sommigen ligt dat toch wel een beetje anders. Zoals Kevin Sites, bijvoorbeeld, die in opdracht van NBC rapporteert vanuit Irak, en er daarnaast ook deze blog op nahoudt. Of Stuart Hughes, een BBC-correspondent, die ondermeer een aantal videoblogs gepubliceerd heeft over de problemen met landmijnen in Cambodja.

In good ol' USA maakt de NRA, National Rifle Association, zich op voor de verkiezingen. Om hun invloed te vergroten willen ze graag meer geld in hun kandidaten pompen, maar wettelijk gezien zitten ze al aan de limiet. Daarom zouden ze graag een nieuwszender opkopen, want nieuwsorganisaties zijn om de een of andere reden (???) niet gebonden aan een financiële limiet wat het steunen van politieke campagnes betreft. Jaja, het Wilde Westen bestaat nog steeds.

Zeker in Geuda Springs, een stadje in Kansas, waar een wet gestemd werd die elk gezinshoofd verplicht om in het kader van 'emergency managment' een wapen te bezitten. Toen de burgervader de pers te woord moest staan bleek deze duidelijk nog in de leer geweest te zijn bij de communicatieadviseur van Buffalo Dehaene:

"I'm not going to talk to you about it, simple as that. Just get back in your car and go home."

Volgens aanwezige tegenstanders was dit het argument dat tijdens de stemming aangevoerd werd:

"The only explanation that was given that night was to show the surrounding communities around us that we weren't afraid to own a firearm."

Logisch, toch ? Veroordeelde misdadigers en geloofsbezwaarden werden vrijgesteld van de verplichting. De stad heeft geen eigen politiedienst.

12:50 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-12-03

Du meine Güte!

"Antonio, ich habe die Frau meines Lebens gefunden!"

Nooit gedacht dat ik ooit zou wakker worden in een hotelkamer met Carry Goossens. Er zijn leukere dingen in het leven, dat kan ik je verzekeren.

"Was hat sie dir erzählt, du musst es mir sagen, Antonio."

Vertwijfeld vraag je je af of je wel goed wakker bent. Als hij dan ook nog eens begint te blaffen in het Duits, met een Italiaans accent dan nog wel, tja... Dan zweer je vloekend dat goedje van gisteravond nooit meer aan te raken.

"Na ja, ihr wolltet doch unbedingt Belgier in dieser Show haben. Eigene Schuld."

Wat blijkt, de Gaston & Leo sketches werden een paar jaar geleden geëxporteerd naar Duitsland, inclusief Herr Goossens, en verwerkt tot een heuse comedy show met de (intussen overleden) Dieter Krebs. Der Dicke und der Belgier was een programma van D&D, een productiehuis dat gerund wordt door een Belg, voor Sat 1, waar het dus blijkbaar nog regelmatig herhaald wordt.

23:32 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

7 second itch

Ook aan het vervellen, maar op zoek naar inspiratie voor een nieuwe huid? Wat dacht je van deze Well-Designed Weblogs ?

Award-sites, zoals die van Wizzbang, willen ook al eens helpen.

Ook de homepage van Stad Gent werd genomineerd, in een Braziliaanse competitie voor stadspagina's nog wel: My City, the first world city webdesign exhibition.

11:39 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-12-03

Ik zie hem al staan

Nederland is een land van normen en waarden, dat is algemeen bekend. Voor alles hebben ze regeltjes uitgevonden. Het zal dan ook niemand verwonderen dat er zoiets bestaat als een 'officiële' leidraad NEN 0512 (nl) voor de viering van het Sint-Niklaas feest. Van naald tot draad wordt voorgeschreven hoe hulpklazen en pieten zich behoren te gedragen om het originele exemplaar zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. Zo behoeft Piet

"niet noodzakelijk van mannelijke kunne te zijn. Moet evenwel geslachtkenmerken verhullen om verwarring desoriëntatie en overbelasting bij kinderen te voorkomen. ... Viering van Sint-Nicolaas moet bij voorkeur in huiselijke kring plaatsvinden. Als tijdstip geldt de avond van 5 december om 18u, hierna aan te duiden als "Pakjesavond" of "Heerlijk Avondje". ... Het gebruik van pony's is niet toegelaten, daar dit afbreuk doet aan de waardigheid van Sint-Nicolaas. ... Sint-Nicolaas draagt een witte onderjurk van katoen of zijde, welke maximum 100mm boven de enkel eindigt. Sint draagt zwarte schoenen van een laag model tijdens publieke optredens. Daarbuiten mogen deze schoenen niet worden gedragen. Een bril met bescheiden karakter is toegelaten. Type "ziekenfonds" heeft de voorkeur, "Jacques d'Ancona" is niet toegelaten. ... Piet draagt bij voorkeur zwarte schoenen, sportschoenen mogen als het merk niet te prominent zichtbaar is, teneinde commercialisering van het sinterklaasfeest te voorkomen."

En zo gaat het nog wel een tijdje door, met stevige knipogen naar het 'in ongerede raken' van baard en mijter, wat te doen wanneer twee hulpsinten elkaar tegenkomen in het bijzijn van kinderen, enzovoort...Maar toen er plots een Europese richtlijn kwam die het Sinterklaasfeest wou verbieden wegens geïnstitutionaliseerd racisme, ging dat zelfs onze Nederlandse vrienden net iets te ver. Meteen rezen websites met voor- en tegenstanders als paddestoelen uit de grond. Voor wie eraan mocht twijfelen, zowel deze sites als de Europese richtlijn waren zo fake als maar kan, een uitgebreide on-line stunt met als enige bedoeling de pers om de tuin te leiden in het kader van een masterclass voor studenten over het gebruik van nieuwe media in public relations. Mijn Nikes staan alvast klaar, vol verse groenten van de Bioplanet.... Hopelijk maakt hij er iets lekker mee klaar, want ik heb geen zin om zelf te koken.

22:44 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-12-03

Samenraapsel

Naar Picasso's Guernica kan je uren blijven kijken, toch zal je nieuwe dingen blijven ontdekken. Sommige bedoeld door de maker, andere ingevuld door je eigen fantasie. Deze viewer helpt je om een paar dieper verborgen gedaantes te ontwarren.

Picasso overschilderde minder interessante doeken en studies natuurlijk wel eens. De onderliggende lagen van zijn "De Tragedie", bijvoorbeeld, kunnen blootgelegd worden aan de hand van een animatie.

The Melancholy Oyster Boy and Other Stories, een betoverend boekje, werd bijeengepend en getekend door filmer Tim Burton. Een aantal van deze personages kregen een eigen animatiefilmpje, maar die kan je bekijken via Steffest. Net als een voorproefje van Big Fish, het volgende project van de regisseur. Steffest heeft trouwens ook weer een nieuw zelfgemaakt grafisch wonderstukje op z'n blog staan.

Wat grafische wonderstukjes betreft kunnen de dagboeken van Tracy tellen. Dit is slechts een van de vele links die je kan terugvinden op Dublog, dat eindelijk terug is na een lange afwezigheid.

14:23 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-12-03

Koekje van eigen deeg

Zit je ook te wachten naast de telefoon tot er eindelijk eens iemand belt ? En dan nog het liefste zo'n sympathieke spring-in-'t-veld van een telemarketeer, die oprecht geïnteresseerd is in je leven, en zomaar, omdat jij het bent, allerlei geschenkjes in je schoot werpt ?
Nee ? Dan ken je waarschijnlijk het EGBG Tegenscript nog niet...

(p.s. Dit is misschien een tof idee, de maker van de site is dat blijkbaar niet. Zie de reactie van Vos)

11:38 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-12-03

Clandestina

M'n layout blijft wel een tijdje zoals ie nu is, dacht ik zo. Tenzij er klachten zijn, natuurlijk. Intussen wordt achter de schermen lustig verder gebouwd, maar daar zullen jullie waarschijnlijk weinig van merken tot een en ander af is. Eigenlijk vind ik dit voor het moment leuker dan bloggen. Voorlopig wordt de ene unread message na de andere met een licht gevoel van spijt weggeklikt.
Even tijd voor een pauze. Resoluut wordt het geurige kopje koffie of die kom dampend hete soep opzijgezet, om weg te dromen bij een zuiderse cocktail van foto's en een leuk muziekje, surfend van de ene stad naar de andere, ayayay... Het on-line city mag "Trips" is een creatie van het Spaanse Clandestina, Artistas en Conflicto, dat ondermeer ook een magazine over illustraties maakt, Colors.

13:08 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (200) |  Facebook |