29-12-03

Marie-José Burki

Nog tot 29 februari kan je in het MAC's (Grand Hornu) terecht voor een tentoonstelling over het videowerk van Marie-José Burki, en ik hoop er binnenkort een kijkje te kunnen nemen.  Laurent Busine en zijn Mac's worden in Vlaanderen gemakshalve wel eens vergeleken met Jan Hoet en het Smak.  De recente algemene overzichtstentoonstellingen op deze mooie historische locatie waren alvast steevast een bezoekje waard.  Met "Mais que pouvait bien raconter saint François aux oiseaux" wordt voor het eerst exclusief ingezoomd op het werk van een specifieke kunstenares.

Marie-José Burki komt uit Zwitserland, maar ze woont en werkt al jaren in Brussel.  Haar videowerk heeft meestal een sociologische dimensie, vanuit haar opleiding heeft ze interesse voor semiotiek.

"Les images de Marie José Burki sont tour à tour belles, intenses, et tellement simples." (Valérie Michiels)

De tentoonstelling is veel meer dan een reeks vertoningen van filmpjes, het is een parcours doorheen installaties die de hele ruimte vullen.  Het ene moment zit je nog aan tafel met vrienden of bij een picknick in het bos, dan wandel je al door de rosse buurten van Antwerpen en Brussel.  Veel van deze installaties zullen voor het eerst publiek getoond worden in België.

Toch waren een paar van haar werken al eerder te zien in het Mac's.  Ze viel toen vooral op door een een voorbeeld uit haar Time after. Time along. The River reeks, waarin ze momentopnames toonde van flanerende mensen langs de Hudson rivier.  Door haar manier van filmen kreeg je plots bijzondere aandacht voor taferelen die op zich alledaags lijken, en voor het verschrijden van de tijd.  De toevallige personages werden vastgelegd met een speciale camera, die een hoog aantal beelden per seconde kan schieten.  Daardoor werd het mogelijk om de beelden extreem te vertragen zonder dat ze korrelig worden of beginnen te schokken.  Het resultaat was een vloeiende, verstilde beweging, langzaam trekt de tijd aan je voorbij zoals een rivier dat ook doet.  De achtergrondgeluiden leken op echo's.  Ze stemden wel vaag overeen met wat getoond werd, maar gingen toch hun eigen gang.

"Marie José Burki préfère mettre en situation plutôt que mettre en scène, "laisser aller le monde" dans sa trivialité et l'observer à la loupe avec humour et lucidité."

Je aandacht voor de voorbijgangers, de details in hun gezicht, wat ze met hun handen deden, werd zo groot dat ze hun anonimiteit leken te verliezen.  Alsof je hen op een intieme manier leerde kennen, zonder ook maar iets te weten over hun leven.  Naast het beeldscherm stonden een paar grote fotokaders opgesteld, met zwaar uitvergrote fragmenten uit de opnames.

Art Forum
Lehmann Maupin

12:45 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wallonië Haha:

Eindelijk een VL die niet echt " imbu de sa persoone" is , geen echte nouveau rich is ....en bijgevolg ontdekt dat er aan franstalige kant in België zeer veel te ontdekken valt.

Le Gand Hornu is slechts één voorbeeld.

Al gemerkt dat het surrealisme waarvoor we als belgen wereldwijd bekend zijn, zo goed als en uitsluitend franstalige Be. zaak is?

Daar zit écht véél vernuft.

Gepost door: bernard | 29-12-03

De commentaren zijn gesloten.