11-08-03

Sanguis sum

In 2001 creëerde Jan Fabre zijn barokke bloedlitanie Je suis Sang voor de Cour d'Honneur van het Palais des Papes in Avignon.  Dit jaar zou het stuk daar hernomen worden, maar die vlieger ging niet op. Van 22 tot 26 augustus is een aangepaste versie te zien in de Singel.  Ik ben erin geslaagd om een beeldfragment op te snorren, maar hun server raakt regelmatig overbelast, vrees ik. 

Ook in Frankrijk maakte Fabre controversiële reacties los, in le Figaro schreef Frédéric Ferney: “c’est « tout le problème des Français », « épris de perfection, raffinés et scrupuleux dans [leurs] émois. Nous avons un cerveau. Les Flamands [Jan Fabre est Flamand] ont un corps.” (artikel) 

En alles draait hier om die instinctieve lichamelijkheid, waarmee Fabre onze illusies over de zogenaamde beschaving van vandaag tracht uit te hollen.  De middeleeuwse mens onderscheidt zich enkel van dieren door de systematische en bewuste bloeddorstigheid waarmee hij zijn instincten botviert, en sinds die tijd is er maar weinig veranderd.  Net zoals de personages in het stuk proberen om zich te bevrijden van hun bloedschuld, wil het bloed zich losmaken uit de aderen van hun lichamelijkheid. Die moet plaats ruimen voor een nieuwe, puur vloeibare vorm.  Bloed, dat zichzelf onophoudelijk zuivert en daardoor boven alle morele en andere wetten staat: "Personne ne justifiera mon corps / Je suis sang…”

Afbeelding: [de Singel]

12:56 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.