»

01-08-03

[Whois]

De peetvader van deze blog, Samuel Beckett, is hier nog niet aan bod gekomen.  Zijn stukken worden door mensen die alleen oppervlakkig van hem gehoord hebben wel eens omschreven als neerslachtige nonsens over hoe uitzichtloos alles wel niet is en waar kop noch staart aan te krijgen valt.  Het tegenovergestelde is waar, eigenlijk.  Beckett was ook en vooral een meester in ironie, hij gebruikte lichtvoetigheid als wapen tegen de behoefte om overal zin aan te geven.  Tijdens goeie opvoeringen wordt dan ook vooral veel gelachen, en als je buitenkomt kan je er weer even tegen.  Verder bleef hij zijn leven lang schrappen en reduceren, alsof hij zich wou bevrijden van de beperkingen die zijn woorden hem oplegden, tot hij ze uiteindelijk amper nog nodig had.  19 van zijn stukken werden verfilmd in een schitterend project, Beckett on Film, met de beste regisseurs, acteurs en actrices van het moment.  Wie slim was liet de video vrolijk ruisen toen de reeks een tijdje terug integraal uitgezonden werd door VPRO, de rest is aangewezen op de DVD-box.  Her en der staan nogal stiekem een serie clipjes verborgen op de website, voor jullie gemak heb ik ze hier nog eens verzameld:

Maar over het beeld dat iedereen al heeft van Beckett wou ik het eigenlijk in deze post niet hebben.  Minder geweten is dat de schrijver zijn Nobelprijs voor Literatuur in 1969 in de eerste plaats te danken had aan zijn romans.  Iets zwaardere kost dan zijn toneelstukken, dat wel, maar meer dan de moeite.  Ten tijde van En attendant Godot was de auteur al beroemd dankzij de trilogie Molloy, Malone meurt en L'innommableMolloy houdt je als lezer gevangen in het perspectief van een verloren ik-persoon, die eigenlijk geen flauw benul heeft van wat er om zich heen gebeurt.  Hij schrijft wild om zich heen, maar dat helpt hem niet echt om er meer vat op te krijgen, alles blijft uiteindelijk een groot vraagteken.  Het tweede deel van het boek is de zoektocht van Moran, een meer gedisciplineerd personage, naar Molloy, die uitmondt in een zoektocht naar zichzelf. In Malone meurt nadert het einde van het hoofdpersonage met rasse schreden.  Vanop zijn ziekbed maakt hij een inventaris op van zijn bezittingen, zijn toestand. Hij doet grappige pogingen om een verhaal te vertellen over een fictief personage, maar verraadt voortdurend dat hij het gewoon over zichzelf heeft.  Met L'innommable komt Beckett dicht in de buurt van Joyce.  Er is amper nog sprake van een hoofdpersoon, het boek is gewoon één lange gedachtenstroom: "... de deur die opengaat op mijn verhaal, het zal ik zijn, het zal het zwijgen zijn, waar ik ben, ik weet het niet, ik zal het nooit weten, in het zwijgen weet men niet, men moet doorgaan, ik zal doorgaan." Voor wie alles in de oorspronkelijke taal wil lezen: vanaf Molloy is Beckett in het Frans beginnen schrijven, hij maakte zijn vertalingen naar het Engels wel zelf.

Afbeelding: [Amazon]

15:09 Gepost door Beck | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mooi om op deze manier nog 'ns het geheugen opgefrist te zien! Weten we weer wie Beckett was; en IS!

Gepost door: Arcadim | 01-08-03

De commentaren zijn gesloten.